паркалё́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. паркалё́вы паркалё́вая паркалё́вае паркалё́выя
Р. паркалё́вага паркалё́вай
паркалё́вае		 паркалё́вага паркалё́вых
Д. паркалё́ваму паркалё́вай паркалё́ваму паркалё́вым
В. паркалё́вы (неадуш.)
паркалё́вага (адуш.)		 паркалё́вую паркалё́вае паркалё́выя (неадуш.)
паркалё́вых (адуш.)
Т. паркалё́вым паркалё́вай
паркалё́ваю		 паркалё́вым паркалё́вымі
М. паркалё́вым паркалё́вай паркалё́вым паркалё́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паркалёвы

1. перка́левый;

2. си́тцевый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паркалёвы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да паркалю. Паркалёвая тканіна. Паркалёвая нітка. // Зроблены, пашыты з паркалю. Паркалёвая кашуля. Паркалёвыя фіранкі. □ Мяшок гэты быў зроблены з усялякіх кавалкаў — і суконных, і паркалёвых, і чорных, і белых. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

парка́ль, -ю, м.

Лёгкая баваўняная аднакаляровая або з набіўным малюнкам тканіна.

|| прым. паркалёвы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

перка́левый паркалёвы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

си́тцевый паркалёвы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перкалёвы обл., см. паркалёвы

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Пары́ск ’паркаль; (паркалёвая) хустка’, парыскаем ’паркалёвы’ (Мат. Гом.). Няясна. Ці не звязана з польск. paryski ’парыжскі’ < Parys ’Парыж’, адкуль маглі прывозіць тканіну.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Прэ́каль ’паркаль’, прэкалёвый ’зроблены з паркалю, паркалёвы’ (Бяльк.). Да паркаль (гл.); відаць, з пераасэнсаваннем пачатку зыходнай формы паркаль (< польск. perkal) як прыстаўкі прэ‑ (атаясамленай з польск. prze‑).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

сарафа́н, ‑а, м.

Руская верхняя жаночая вопратка ў выглядзе асобага крою свабоднай доўгай сукенкі без рукавоў з засцежкай пасярэдзіне. // Жаночая сукенка без рукавоў. Выйшла і Святланка разам са сваім класам, са школай. У белай блузцы і блакітным сарафане. Юрэвіч. Чырвоны паркалёвы сарафан Валі здалёку здаваўся нейкай незвычайнай жывой кветкай. Васілевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)