парапарава́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. парапару́ю парапару́ем
2-я ас. парапару́еш парапару́еце
3-я ас. парапару́е парапару́юць
Прошлы час
м. парапарава́ў парапарава́лі
ж. парапарава́ла
н. парапарава́ла
Загадны лад
2-я ас. парапару́й парапару́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час парапарава́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

парапарава́ць сов., разг.

1. почини́ть;

2. (всё, многое) перечини́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

парапарава́ць, ‑парую, ‑паруеш, ‑паруе; зак., што.

Разм.

1. Рапараваць некаторы час.

2. Паправіць, адрамантаваць усё, многае. Парапараваць абутак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

парапарава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад парапараваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

парапарава́ны разг.

1. почи́ненный;

2. перечи́ненный;

1, 2 см. парапарава́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)