пама́заннік, -а, мн. -і, -аў, м. (уст.).

Той, хто памазаны на царства, манарх.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пама́заннік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. пама́заннік пама́заннікі
Р. пама́занніка пама́заннікаў
Д. пама́занніку пама́заннікам
В. пама́занніка пама́заннікаў
Т. пама́заннікам пама́заннікамі
М. пама́занніку пама́занніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пама́заннік м., церк. пома́занник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пама́заннік, ‑а, м.

Манарх, над якім учынілі абрад памазання на царства.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пама́занніца, ‑ы, ж.

Жан. да памазаннік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пома́занник церк., уст. пама́заннік, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)