падзыва́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
падзыва́нне |
| Р. |
падзыва́ння |
| Д. |
падзыва́нню |
| В. |
падзыва́нне |
| Т. |
падзыва́ннем |
| М. |
падзыва́нні |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
падзыва́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. падзываць — падазваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ток³, -у, м.
Такаванне, падзыванне самкі ў некаторых птушак.
Цецеруковы т.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ва́ба, ‑ы, ж.
Падзыванне (птушак, звяроў) падробленым голасам (гукам).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Кы́ць-кыць 1 ’ціп-ціп (да курэй)’ (Сл. паўн.-зах.). Падзыванне для курэй тэрытарыяльна вельмі абмежаванае (параўн. ДАБМ, 307).
Кыць-кыць 2 ’падзыванне для катоў’ (З нар. сл., Нар. лекс., Дразд.). Гл. кіці-кіці.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ко́ся-ко́ся ’падзыванне коней’ (Ян., З нар. сл.). Гл. кося.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Клох-клох ’як чуюць курыцу’ (Нар. лекс.), ’падзыванне куранят’ (Нар. лекс.). Гукапераймальнае.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кось-кось ’падзыванне коней’ (ТСБМ, ТС, Нар. лекс., Бяльк., З нар. сл.). Гл. кося-кося і кося.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ту́лінька — ласкавае кліканне, падзыванне маладога каня (Вушац. сл.). Гукаперайманне, параўн. укр. туль-туль, тюль‑тюль (для падклікання індыкоў).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Тась-тась-тась ’падзыванне гусей’ (брэсц., Нар. лекс.), ’падзыванне качак’ (кобр., Горбач, Зах.-пол. гов.). Укр. тась‑та́сь ’выгук для падклікання качак’, дыял. та́ся‑та́ся, тасю́‑тасю́ ’тс’, тась ’выгук для адгону качак’, рус. дыял. тась‑тась ’падкліканне качак’, польск. дыял. taś taś ’тс’, taśka ’качка’. Адносяць да гукапераймальных утварэнняў (ЕСУМ, 5, 526). Паводле Горбача (Дитяч., 6) з першаснага дзіцячага та́ся ’качка’ < *птася ’птушка’, гл. птах.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)