няўто́льны, -ая, -ае.

Такі, што нельга здаволіць, наталіць.

Н. голад.

Няўтольная смага.

|| наз. няўто́льнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

няўто́льны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. няўто́льны няўто́льная няўто́льнае няўто́льныя
Р. няўто́льнага няўто́льнай
няўто́льнае		 няўто́льнага няўто́льных
Д. няўто́льнаму няўто́льнай няўто́льнаму няўто́льным
В. няўто́льны (неадуш.)
няўто́льнага (адуш.)		 няўто́льную няўто́льнае няўто́льныя (неадуш.)
няўто́льных (адуш.)
Т. няўто́льным няўто́льнай
няўто́льнаю		 няўто́льным няўто́льнымі
М. няўто́льным няўто́льнай няўто́льным няўто́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

няўто́льны неутоли́мый;

н. го́лад — неутоли́мый го́лод;

~ная сма́га — неутоли́мая жа́жда;

н. сму́так — неутоли́мая печа́ль;

~ная пра́га ве́даў — неутоли́мая жа́жда зна́ний

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

няўто́льны, ‑ая, ‑ае.

Такі, што нельга здаволіць, наталіць. Няўтольны голад. Няўтольная смага. □ Некаторыя птушкі маюць няўтольны апетыт. Гавеман. / Пра пачуцці, перажыванні і пад. Жалі парабчанкі — і ціха луналі іх песні над полем, песні жальбы і скаргі, песні гора няўтольнага. Хадкевіч. Перада мной [аўтарам], па сутнасці, былі толькі руіны крэпасці, а ў сэрцы — няўтольнае жаданне напісаць аб іх. Губарэвіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

няўто́льна нареч. неутоли́мо, см. няўто́льны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

няўто́льнасць ж. неутоли́мость; см. няўто́льны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

неутоли́мый няўто́льны; (не утихающий) несуце́шны;

неутоли́мый го́лод няўто́льны го́лад;

неутоли́мая жа́жда няўто́льная сма́га;

неутоли́мая печа́ль няўто́льны (несуце́шны) сму́так;

неутоли́мая жа́жда зна́ний няўто́льная пра́га ве́даў.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апеты́т, -у, М -ты́це, мн. -ы, -аў, м.

1. Жаданне есці.

Добры а.

2. перан., звычайна мн. Вялікія жаданні, патрэбнасці (разм.).

◊

Воўчы апетыт — вельмі вялікі, няўтольны апетыт.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

сквапны, квапны, хцівы, ласы, лакомы, падкі; ахвочы, панадлівы, памаўзлівы (разм.); няўтольны, ненаедны, ненажэрлівы (перан.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)