націскны́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. націскны́ націскна́я націскно́е націскны́я
Р. націскно́га націскно́й
націскно́е		 націскно́га націскны́х
Д. націскно́му націскно́й націскно́му націскны́м
В. націскны́ (неадуш.)
націскно́га (адуш.)		 націскну́ю націскно́е націскны́я (неадуш.)
націскны́х (адуш.)
Т. націскны́м націскно́й
націскно́ю		 націскны́м націскны́мі
М. націскны́м націскно́й націскны́м націскны́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

націскны́, -а́я, -о́е.

1. Які служыць для націскання (спец.).

Н. болт.

2. Які прыводзіцца ў дзеянне націсканнем.

Міна націскнога дзеяння.

3. У мовазнаўстве: які стаіць пад націскам (пра склад, слова).

Націскныя галосныя.

|| наз. націска́льнасць, -і, ж. (да 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

націскны́

1. тех. нажи́мный, нажимно́й;

н. болт — нажи́мный (нажимно́й) болт;

2. лингв. уда́рный, ударя́емый, уда́ренный;

н. гало́сны — уда́рный (ударя́емый, уда́ренный) гла́сный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

націскны́, ‑ая, ‑ое.

1. Спец. Які служыць для націскання. Націскны болт.

2. Які прыводзіцца ў дзеянне націсканнем. Міна націскнога дзеяння.

3. Такі, на які падае націск. Націскныя галосныя.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

уда́рный​III лингв. націскны́;

уда́рный слог націскны́ склад;

уда́рный гла́сный націскны́ гало́сны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ударя́емый прил., лингв. націскны́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

нажи́мный и нажимно́й спец. націскны́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уда́ренный

1. уда́раны, вы́цяты;

2. лингв. націскны́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Про́-. Націскны варыянт прыстаўкі пра- (гл.)

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

амфібра́хій, ‑я, м.

У вершаскладанні — трохскладовая стапа, у якой націскны склад знаходзіцца паміж двума ненаціскнымі. Напрыклад: Я̆ ба́чы̆ў, / я̆к ве́цӗр / пӑ по́лі̆ / гўля́ў, / Зя̆млю́ ў/зры̆ва́ў і̆ / бя̆розкӑй / хі̆ляў. Купала.

[Грэч. amphibrachys.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)