насаро́гаў
прыметнік, прыналежны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
насаро́гаў |
насаро́гава |
насаро́гава |
насаро́гавы |
| Р. |
насаро́гавага |
насаро́гавай
насаро́гавае |
насаро́гавага |
насаро́гавых |
| Д. |
насаро́гаваму |
насаро́гавай |
насаро́гаваму |
насаро́гавым |
| В. |
насаро́гаў (неадуш.)
насаро́гавага (адуш.) |
насаро́гаву |
насаро́гава |
насаро́гавы (неадуш.)
насаро́гавых (адуш.) |
| Т. |
насаро́гавым |
насаро́гавай
насаро́гаваю |
насаро́гавым |
насаро́гавымі |
| М. |
насаро́гавым |
насаро́гавай |
насаро́гавым |
насаро́гавых |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
насаро́гаў, ‑ава.
Які належыць насарогу. Насарогава галава.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
насаро́г
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
насаро́г |
насаро́гі |
| Р. |
насаро́га |
насаро́гаў |
| Д. |
насаро́гу |
насаро́гам |
| В. |
насаро́га |
насаро́гаў |
| Т. |
насаро́гам |
насаро́гамі |
| М. |
насаро́гу |
насаро́гах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
носоро́говый, носоро́жий насаро́гавы, насаро́гаў.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)