накірава́льны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
накірава́льны |
накірава́льная |
накірава́льнае |
накірава́льныя |
| Р. |
накірава́льнага |
накірава́льнай
накірава́льнае |
накірава́льнага |
накірава́льных |
| Д. |
накірава́льнаму |
накірава́льнай |
накірава́льнаму |
накірава́льным |
| В. |
накірава́льны (неадуш.)
накірава́льнага (адуш.) |
накірава́льную |
накірава́льнае |
накірава́льныя (неадуш.)
накірава́льных (адуш.) |
| Т. |
накірава́льным |
накірава́льнай
накірава́льнаю |
накірава́льным |
накірава́льнымі |
| М. |
накірава́льным |
накірава́льнай |
накірава́льным |
накірава́льных |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
накірава́льны, ‑ая, ‑ае.
1. Спец. Які прымушае што‑н. рухацца ў пэўным кірунку. Накіравальныя ролікі.
2. у знач. наз. накірава́льная, ‑ай, ж. Спец. Лінія, якая вызначае кірунак, у якім рухаецца прамая, што ўтварае канічную або цыліндрычную паверхню.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
направля́ющий
1. прич. які́ (што) накіро́ўвае, які́ (што) скіро́ўвае; які́ (што) напраўля́е; які́ (што) нала́джвае; см. направля́ть;
2. прил. накіро́ўваючы, накірава́льны, скірава́льны;
направля́ющий ро́лик техн. накірава́льны ро́лік;
3. сущ., техн. накірава́льнік, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)