навя́званне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. навя́званне
Р. навя́звання
Д. навя́званню
В. навя́званне
Т. навя́званнем
М. навя́званні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

навя́званне ср. навя́зывание; см. навя́зваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

навя́званне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. навязваць — навязаць (у 2–4 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

навя́зывание

1. навя́званне, -ння ср.;

2. навя́званне, -ння ср.; наро́бліванне, -ння ср.;

3. навя́званне, -ння ср.; см. навя́зывать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

асіміля́тарства, ‑а, н.

Прымусовае навязванне прыгнечаным нацыянальнасцям мовы і культуры пануючай нацыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)