набуры́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
набуру́ |
набу́рым |
| 2-я ас. |
набу́рыш |
набу́рыце |
| 3-я ас. |
набу́рыць |
набу́раць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
набуры́ў |
набуры́лі |
| ж. |
набуры́ла |
| н. |
набуры́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
набуры́ |
набуры́це |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
набуры́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
набуры́ць сов., тех. набури́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
набуры́ць, ‑буру, ‑бурыш, ‑бурыць; зак., што і чаго.
Прасвідраваць бурам у якой‑н. колькасці. Набурыць свідравін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
набури́ть сов., техн. набуры́ць, насвідрава́ць, мног. панасвідро́ўваць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)