міну́чы, -ая, -ае.

Такі, які хутка праходзіць, мінае; недаўгавечны.

Шчаслівы час — м.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

міну́чы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. міну́чы міну́чая міну́чае міну́чыя
Р. міну́чага міну́чай
міну́чае		 міну́чага міну́чых
Д. міну́чаму міну́чай міну́чаму міну́чым
В. міну́чы (неадуш.)
міну́чага (адуш.)		 міну́чую міну́чае міну́чыя (неадуш.)
міну́чых (адуш.)
Т. міну́чым міну́чай
міну́чаю		 міну́чым міну́чымі
М. міну́чым міну́чай міну́чым міну́чых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

міну́чы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. міну́чы міну́чая міну́чае міну́чыя
Р. міну́чага міну́чай
міну́чае		 міну́чага міну́чых
Д. міну́чаму міну́чай міну́чаму міну́чым
В. міну́чы (неадуш.)
міну́чага (адуш.)		 міну́чую міну́чае міну́чыя (неадуш.)
міну́чых (адуш.)
Т. міну́чым міну́чай
міну́чаю		 міну́чым міну́чымі
М. міну́чым міну́чай міну́чым міну́чых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

міну́чы прил. преходя́щий; недолгове́чный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

міну́чы, ‑ая, ‑ае.

Такі, які хутка праходзіць, мінае; недаўгавечны. Нават і не заўважыла Ірына, як адляцела бесклапотнае дзявоцтва, з песнямі, з пагулянкамі, познімі карагодамі, з лёгкімі і мінучымі дзявочымі крыўдамі, з вясковымі світаннямі. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мо́дус, ‑а, м.

1. У логіцы — разнавіднасць сілагізму.

2. У філасофіі 17–18 стст. — мінучы стан або мінучая ўласцівасць матэрыі.

3. Кніжн. Спосаб чаго‑н. Модус пагаднення. Модус прадстаўніцтва.

•••

Модус вівендзі — умовы, якія робяць магчымым хоць часовае пагадненне паміж двума варожымі бакамі (лац. modus vivendi — спосаб існавання, жыцця).

[Лац. modus — мера; спосаб; від.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

преходя́щий

1. прич. які́ (што) перахо́дзіць; які́ (што) прахо́дзіць; які́ (што) міна́е; які́ (што) зніка́е; см. преходи́ть;

2. прил. міну́чы; (временный) часо́вы; (недолговечный) недаўгаве́чны;

преходя́щее явле́ние часо́вая (міну́чая) з’я́ва;

всё на све́те преходя́ще усё на све́це міна́ецца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)