мша́ны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
мша́ны |
мша́ная |
мша́нае |
мша́ныя |
| Р. |
мша́нага |
мша́най
мша́нае |
мша́нага |
мша́ных |
| Д. |
мша́наму |
мша́най |
мша́наму |
мша́ным |
| В. |
мша́ны (неадуш.)
мша́нага (адуш.) |
мша́ную |
мша́нае |
мша́ныя (неадуш.)
мша́ных (адуш.) |
| Т. |
мша́ным |
мша́най
мша́наю |
мша́ным |
мша́нымі |
| М. |
мша́ным |
мша́най |
мша́ным |
мша́ных |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Мшані́к 1 ’махавік зялёны — заечы баравік, Xerocomus subtomentosus’ (уздз., Нар. словатв.), мшар, імшар, міша́рык, мша́рык ’тс’ (пін., Жыв. сл.), ’махавік, Suillus variegatus’ (стол., Нар. лекс. і Жыв. сл.; пруж., Нар. словатв.). Да мша́ны, імша́ра < мох (гл.). Гл. таксама імша́рнік.
Мша́нік 2 ’месца, дзе зімой стаялі вуллі з пчоламі’ (паўд.-усх., КЭС). Да імшанік (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)