му́ць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
| му́ць | |
| му́ць | |
| му́ццю | |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
му́ць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
| му́ць | |
| му́ць | |
| му́ццю | |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
муть
1. муць,
2.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
муці́ць
дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час | ||
|---|---|---|
| мучу́ | му́цім | |
| му́ціш | му́ціце | |
| му́ціць | му́цяць | |
| Прошлы час | ||
| муці́ў | муці́лі | |
| муці́ла | ||
| муці́ла | ||
| Загадны лад | ||
| муці́це | ||
| Дзеепрыслоўе | ||
| му́цячы | ||
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
муць (
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
слупо́к, ‑пка,
1.
2. Маса рэчыва, якая пабыла форму стаячага стрыжня, палачкі.
3. Калонка кароткіх радкоў у газеце, часопісе і пад., якія размешчаны адзін пад другім.
4. У батаніцы — частка песціка паміж рыльцам і завяззю.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)