мухая́р

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. мухая́р
Р. мухая́ру
Д. мухая́ру
В. мухая́р
Т. мухая́рам
М. мухая́ры

Крыніцы: piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

мухая́р, ‑у, м.

Гіст. Баваўняная тканіна з дабаўленнем шэрсці або шоўку. З мухаяру шылі сурдуты.

[Араб. muhajjar.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мухоя́р текст., ист. мухая́р, -ру м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)