мо́йскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. мо́йскі мо́йская мо́йскае мо́йскія
Р. мо́йскага мо́йскай
мо́йскае		 мо́йскага мо́йскіх
Д. мо́йскаму мо́йскай мо́йскаму мо́йскім
В. мо́йскі (неадуш.)
мо́йскага (адуш.)		 мо́йскую мо́йскае мо́йскія (неадуш.)
мо́йскіх (адуш.)
Т. мо́йскім мо́йскай
мо́йскаю		 мо́йскім мо́йскімі
М. мо́йскім мо́йскай мо́йскім мо́йскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Мой (мая, маё), мойны, мойскі ’які належыць мне, уласцівы мне, любімы мною’ (ТСБМ, Нас., Шат., Сл. ПЗБ, ТС; лід., Сцяшк. Сл.). Укр. мій, рус. мой, польск., н.-, в.-луж. mój, чэш. můj, славац. môj, славен. mój, серб.-харв. mȏj, мак., балг. мой, ст.-слав. мой, моꙗ. Прасл. mojь, да якога і.-е. адпаведнікамі з’яўляюцца ст.-прус. mais (< *majas), гоц. meins, лац. mens < і.-е. *moi̯os < *moi/*mei — у М. скл. (Бернекер, 2, 69; Траўтман, 166; Бругман, Grundriss, 2 (2), 404; Фасмер, 2, 639; Бязлай, 2, 191).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)