мо́йскі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
мо́йскі |
мо́йская |
мо́йскае |
мо́йскія |
| Р. |
мо́йскага |
мо́йскай
мо́йскае |
мо́йскага |
мо́йскіх |
| Д. |
мо́йскаму |
мо́йскай |
мо́йскаму |
мо́йскім |
| В. |
мо́йскі (неадуш.)
мо́йскага (адуш.) |
мо́йскую |
мо́йскае |
мо́йскія (неадуш.)
мо́йскіх (адуш.) |
| Т. |
мо́йскім |
мо́йскай
мо́йскаю |
мо́йскім |
мо́йскімі |
| М. |
мо́йскім |
мо́йскай |
мо́йскім |
мо́йскіх |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Мой (мая, маё), мойны, мойскі ’які належыць мне, уласцівы мне, любімы мною’ (ТСБМ, Нас., Шат., Сл. ПЗБ, ТС; лід., Сцяшк. Сл.). Укр. мій, рус. мой, польск., н.-, в.-луж. mój, чэш. můj, славац. môj, славен. mój, серб.-харв. mȏj, мак., балг. мой, ст.-слав. мой, моꙗ. Прасл. mojь, да якога і.-е. адпаведнікамі з’яўляюцца ст.-прус. mais (< *majas), гоц. meins, лац. mens < і.-е. *moi̯os < *moi/*mei — у М. скл. (Бернекер, 2, 69; Траўтман, 166; Бругман, Grundriss, 2 (2), 404; Фасмер, 2, 639; Бязлай, 2, 191).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)