Маўры́кій

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Маўры́кій
Р. Маўры́кія
Д. Маўры́кію
В. Маўры́кій
Т. Маўры́кіем
М. Маўры́кіі

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Маўры́кій

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. Маўры́кій Маўры́кіі
Р. Маўры́кія Маўры́кіяў
Д. Маўры́кію Маўры́кіям
В. Маўры́кія Маўры́кіяў
Т. Маўры́кіем Маўры́кіямі
М. Маўры́кію Маўры́кіях

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Маври́кий о. Маўры́кій, -кія м.; (государство) Респу́блика Маври́кий Рэспу́бліка Маўры́кій.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Мандары́н ’вечназялёнае дрэва Citrus unshiu і плады з яго’ (ТСБМ). З рус. мандари́н ’тс’ (Крукоўскі, Уплыў, 73), якое з франц. mandarine, англ. mandarin orange, ісп. mandarina. Апошнія ад Mandaro — мясцовая назва вострава Маўрыкій (Махэк₂, 350; Голуб-Ліер, 301; Фасмер, 2, 567–568).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)