маё́масны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. маё́масны маё́масная маё́маснае маё́масныя
Р. маё́маснага маё́маснай
маё́маснае		 маё́маснага маё́масных
Д. маё́маснаму маё́маснай маё́маснаму маё́масным
В. маё́масны (неадуш.)
маё́маснага (адуш.)		 маё́масную маё́маснае маё́масныя (неадуш.)
маё́масных (адуш.)
Т. маё́масным маё́маснай
маё́маснаю		 маё́масным маё́маснымі
М. маё́масным маё́маснай маё́масным маё́масных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

маёмасны иму́щественный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

маёмасны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да маёмасці, звязаны з уладаннем маёмасцю. Маёмасныя правы. Маёмасныя адносіны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

маёмасць, -і, ж.

Тое, што належыць каму-н., знаходзіцца ў чыім-н. уладанні; уласнасць.

Нерухомая м.

Асабістая м.

Дзяржаўная м.

|| прым. маёмасны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

царко́ўна-маёмасны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. царко́ўна-маёмасны царко́ўна-маёмасная царко́ўна-маёмаснае царко́ўна-маёмасныя
Р. царко́ўна-маёмаснага царко́ўна-маёмаснай
царко́ўна-маёмаснае		 царко́ўна-маёмаснага царко́ўна-маёмасных
Д. царко́ўна-маёмаснаму царко́ўна-маёмаснай царко́ўна-маёмаснаму царко́ўна-маёмасным
В. царко́ўна-маёмасны (неадуш.)
царко́ўна-маёмаснага (адуш.)		 царко́ўна-маёмасную царко́ўна-маёмаснае царко́ўна-маёмасныя (неадуш.)
царко́ўна-маёмасных (адуш.)
Т. царко́ўна-маёмасным царко́ўна-маёмаснай
царко́ўна-маёмаснаю		 царко́ўна-маёмасным царко́ўна-маёмаснымі
М. царко́ўна-маёмасным царко́ўна-маёмаснай царко́ўна-маёмасным царко́ўна-маёмасных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

иму́щественный маёмасны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Маёмасць, ма́емасць, ма́імысьць ’рэчы, прадметы, каштоўнасці, якія знаходзяцца ў чыім-небудзь уладанні’ (ТСБМ, Касп., Гарэц., Бяльк.) — аддзеепрыметнікавае ўтварэнне ад маёмы, маімый ’наяўны, той, што ёсць’ (Бяльк.), як вядомы, знаёмы і суф. ‑асць. Сюды ж навуковы тэрмін — новаўтварэнне (калька) маёмасны ’звязаны з уладаннем’ (ТСБМ).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ценз в разн. знач. цэнз, род. цэ́нзу м.;

избира́тельный ценз вы́барчы цэнз;

возрастно́й ценз узро́ставы цэнз;

иму́щественный ценз маёмасны цэнз.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

цэнз, ‑у, м.

1. У старажытным Рыме — перыядычная ацэнка маёмасці грамадзян для адпаведнага падзелу іх на падатковыя разрады.

2. Умовы, якія дазваляюць асобе карыстанне тымі ці іншымі палітычнымі правамі. Узроставы цэнз. Маёмасны цэнз. Адукацыйны цэнз. Выбарчы цэнз. □ Галаву я маю: Быў бы дэпутат — Цэнзу ты не маеш, «Асадзі назад!» Колас.

3. У эканоміцы — статыстычны перапіс.

4. Спец. Умова, неабходная для ўнясення прадпрыемства ў поўны спіс, рэестр.

[Лац. census.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

цэ́нз, род. цэ́нзу м., в разн. знач. ценз;

вы́барчы ц. — избира́тельный ценз;

узро́ставы ц. — возрастно́й ценз;

маёмасны ц. — иму́щественный ценз;

адукацы́йны ц. — образова́тельный ценз

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)