Мары́на
назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
Мары́на |
Мары́ны |
| Р. |
Мары́ны |
Мары́н |
| Д. |
Мары́не |
Мары́нам |
| В. |
Мары́ну |
Мары́н |
| Т. |
Мары́най Мары́наю |
Мары́намі |
| М. |
Мары́не |
Мары́нах |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
мары́на
‘карціна’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мары́на |
мары́ны |
| Р. |
мары́ны |
мары́н |
| Д. |
мары́не |
мары́нам |
| В. |
мары́ну |
мары́ны |
| Т. |
мары́най мары́наю |
мары́намі |
| М. |
мары́не |
мары́нах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
мары́на, ‑ы, ж.
Карціна, на якой адлюстраваны марскі краявід.
[Іт. marina ад лац. marinus — марскі.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Мары́на ’карціна з марскім краявідам’ (ТСБМ). Праз рус. мову з франц. marine ’тс’ (Фасмер, 2, 573). Сюды ж марыніст ’мастак, які малюе такія краявіды’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Сан-Мары́на
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, нескланяльны
|
адз. |
| Н. |
Сан-Мары́на |
| Р. |
Сан-Мары́на |
| Д. |
Сан-Мары́на |
| В. |
Сан-Мары́на |
| Т. |
Сан-Мары́на |
| М. |
Сан-Мары́на |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
мари́на жив. мары́на, -ны ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Сан-Мари́но
1. г. Сан-Мары́на нескл., м.;
2. (государство) Респу́блика Сан-Мари́но Рэспу́бліка Сан-Мары́на.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зап’яне́лы, ‑ая, ‑ае.
П’яны, ап’янелы. — Марына! — гукнуў трохі зап’янелы Ліпскі. — Ідзі развітайся. Лупсякоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бясце́невы, ‑ая, ‑ае.
Які не ўтварае ценю. Марына ўключыла вялізную бясценевую лямпу. Марціновіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)