маралі́стка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. маралі́стка маралі́сткі
Р. маралі́сткі маралі́стак
Д. маралі́стцы маралі́сткам
В. маралі́стку маралі́стак
Т. маралі́сткай
маралі́сткаю		 маралі́сткамі
М. маралі́стцы маралі́стках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

маралі́стка ж. морали́стка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

маралі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да мараліст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

маралі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Чалавек, які любіць маралізаваць.

|| ж. маралі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

морали́стка маралі́стка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)