лё́тнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
лё́тнік |
лё́тнікі |
| Р. |
лё́тніка |
лё́тнікаў |
| Д. |
лё́тніку |
лё́тнікам |
| В. |
лё́тніка |
лё́тнікаў |
| Т. |
лё́тнікам |
лё́тнікамі |
| М. |
лё́тніку |
лё́тніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Лётнік ’авіятар’ (Вайск. сл.), ’лётчык’ (лях., Сл. паўн.-зах.). Запазычвае з польск. lotnik ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пітні́к, пятніца ’той, хто п’е’ (Юрч. СНЛ), рэгіянальнае ўтварэнне ад піць (гл.), як рэзнік, жатнік ’жнец’, лётнік ’лётчык’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)