Ля́хі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Ля́хі
Р. Ля́хаў
Д. Ля́хам
В. Ля́хі
Т. Ля́хамі
М. Ля́хах

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Ляхі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Ляхі́
Р. Ляхо́ў
Д. Ляха́м
В. Ляхі́
Т. Ляха́мі
М. Ляха́х

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ля́хі уст. ля́хи

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ля́хі, ‑аў; адз. лях, ‑а, м.

Уст. Палякі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

*Ляхі́, ляхе́ ’мэндлік, малая ўкладка снапоў на полі’ (іван., ДАБМ, к. 286). Да лях ’паляк’ > ’пан’ (гл.). Названа паводле пераносу значэння. Аналагічна ў чэш. і славац. panák < pán ’пан’. Параўн. яшчэ ляшок, ляшкі.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ляха́

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. ляха́ ле́хі
ляхі́
Р. ляхі́ ле́х
Д. лясе́ ле́хам
В. ляху́ ле́хі
ляхі́
Т. ляхо́й
ляхо́ю		 ле́хамі
М. лясе́ ле́хах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лях,

гл. ляхі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ля́х

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. ля́х ля́хі
Р. ля́ха ля́хаў
Д. ля́ху ля́хам
В. ля́ха ля́хаў
Т. ля́хам ля́хамі
М. ля́ху ля́хах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лях м., уст. лях; см. ля́хі

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ля́шка ж., уст. ля́шка; см. ля́хі

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)