Лю́бкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Лю́бкі
Р. Лю́бак
Лю́бкаў
Д. Лю́бкам
В. Лю́бкі
Т. Лю́бкамі
М. Лю́бках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Любкі ’частка дзяльбы на дзве долі, якую адзін з удзельнікаў падзелу выбірае сабе’ (Цясл.). З рус. любки́ ў спалучэннях по любка́м, на любки́, любка́ ’добраахвотна, паводле свайго жадання, на выбар’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

лю́бка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. лю́бка лю́бкі
Р. лю́бкі лю́бак
Д. лю́бцы лю́бкам
В. лю́бку лю́бак
Т. лю́бкай
лю́бкаю		 лю́бкамі
М. лю́бцы лю́бках

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)