кня́гаць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
кня́гаю |
кня́гаем |
| 2-я ас. |
кня́гаеш |
кня́гаеце |
| 3-я ас. |
кня́гае |
кня́гаюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
кня́гаў |
кня́галі |
| ж. |
кня́гала |
| н. |
кня́гала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
кня́гай |
кня́гайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
кня́гаючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Кня́гаць ’канькаць, выпрошваць’ (Нар. сл., Сл. паўн.-зах.). Гл. княваць 1.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Скня́га ‘скнара’ (Барад.). Да кня́гаць ‘канючыць, выпрошваць’, гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кня́ваць 1 ’мяўкаць’, ’прасіць, прыставаць’ (Сл. паўн.-зах., ДАБМ). Ці не кантамінацыя ад кнаваць і канаць, канькаць (гл.), параўн. княгаць (гл.).
Кня́ваць 2 ’ледзь ісці, ледзь жыць’ (Шат.). Да кляваць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)