Кле́йка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Кле́йка
Р. Кле́йкі
Д. Кле́йцы
В. Кле́йку
Т. Кле́йкай
Кле́йкаю
М. Кле́йцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

кле́йка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. кле́йка
Р. кле́йкі
Д. кле́йцы
В. кле́йку
Т. кле́йкай
кле́йкаю
М. кле́йцы

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

кле́йка ж. кле́йка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

клейка ж. кле́енне, -ння ср., кле́йка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

кле́йка, ‑і, ДМ клейцы, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. клеіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Кле́йка ’рыба верхаводка’ (Янк. I, Крыв.). Гл. клея.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

кле́іць, кле́ю, кле́іш, кле́іць; кле́ены; незак., што.

Рабіць што-н., змацоўваючы пры дапамозе клею.

К. паперу.

|| зак. скле́іць, скле́ю, скле́іш, скле́іць; скле́ены.

|| наз. кле́йка, -і, ДМ кле́йцы, ж. і кле́енне, -я, н.; прым. кле́ільны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

кле́енне, ‑я, н.

Тое, што і клейка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кле́енне ср. кле́йка ж., кле́ение

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вя́зче сравнит. ст.

1. нареч. больш вя́зка; больш лі́пка; больш кле́йка; больш гра́зка;

2. прил. больш вя́зкі, больш лі́пкі; больш кле́йкі; больш гра́зкі.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)