качэ́ўны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
качэ́ўны |
качэ́ўная |
качэ́ўнае |
качэ́ўныя |
| Р. |
качэ́ўнага |
качэ́ўнай
качэ́ўнае |
качэ́ўнага |
качэ́ўных |
| Д. |
качэ́ўнаму |
качэ́ўнай |
качэ́ўнаму |
качэ́ўным |
| В. |
качэ́ўны (неадуш.)
качэ́ўнага (адуш.) |
качэ́ўную |
качэ́ўнае |
качэ́ўныя (неадуш.)
качэ́ўных (адуш.) |
| Т. |
качэ́ўным |
качэ́ўнай
качэ́ўнаю |
качэ́ўным |
качэ́ўнымі |
| М. |
качэ́ўным |
качэ́ўнай |
качэ́ўным |
качэ́ўных |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
качэ́ўны, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і качавы. Даўно-даўно, калі яшчэ не было ў казахскіх стэпах гарадоў і .. народ быў качэўны, у тутэйшых месцах праходзіў вярблюджы гасцінец. Васілёнак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вандро́ўны, ‑ая, ‑ае.
1. Які часта пераходзіць, пераязджае з месца на месца. Вандроўны статак жывёлы. Вандроўны кравец. □ У лазняку спынілася нейкая вандроўная групка немцаў, што адступалі да Бярэзіны... Мележ. // Які працуе не на пастаянным месцы; перасоўны. Вандроўны тэатр.
2. Уласцівы вандроўніку, звязаны з вандраваннем; вандроўніцкі. Вандроўнае жыццё.
3. Які не мае аселасці, вандруе з месца на месца; качэўны. Вандроўныя плямёны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)