ка́рлікавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ка́рлікавы |
ка́рлікавая |
ка́рлікавае |
ка́рлікавыя |
| Р. |
ка́рлікавага |
ка́рлікавай
ка́рлікавае |
ка́рлікавага |
ка́рлікавых |
| Д. |
ка́рлікаваму |
ка́рлікавай |
ка́рлікаваму |
ка́рлікавым |
| В. |
ка́рлікавы (неадуш.)
ка́рлікавага (адуш.) |
ка́рлікавую |
ка́рлікавае |
ка́рлікавыя (неадуш.)
ка́рлікавых (адуш.) |
| Т. |
ка́рлікавым |
ка́рлікавай
ка́рлікаваю |
ка́рлікавым |
ка́рлікавымі |
| М. |
ка́рлікавым |
ка́рлікавай |
ка́рлікавым |
ка́рлікавых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ка́рлік, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Чалавек вельмі малога росту.
2. Пра рэч, прадмет і інш. вельмі малога памеру.
Сасна-к.
Дзяржава-к.
|| прым. ка́рлікавы, -ая, -ае.
Карлікавыя дрэвы.
Карлікавае прадпрыемства.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ту́ндра, ‑ы. ж.
Паўднёвая зона арктычнага пояса зямнога шара, якая характарызуецца суровым кліматам, бязлессем, вечнай мерзлатой, беднай расліннасцю. Ілюмінатар адкрываў даволі сумны пейзаж: бясконцую бель тундры, на якой дзе-нідзе кусціліся карлікавыя бярозкі. «Маладосць».
[Ад фін. tunturi — бязлесая плоская вяршыня.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)