канібалі́зм

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. канібалі́зм
Р. канібалі́зму
Д. канібалі́зму
В. канібалі́зм
Т. канібалі́змам
М. канібалі́зме

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

канібалі́зм, -му м. каннибали́зм

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

канібалі́зм, ‑у, м.

Кніжн.

1. Людаедства.

2. перан. Жорсткасць, лютасць, варварства. Канібалізм нораваў.

[Фр. cannibalisme.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

каннибали́зм канібалі́зм, -му м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

каніба́льства, ‑а, н.

Тое, што і канібалізм (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)