зневажа́нне гл. зняважыць.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
зневажа́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
зневажа́нне |
зневажа́нні |
| Р. |
зневажа́ння |
зневажа́нняў |
| Д. |
зневажа́нню |
зневажа́нням |
| В. |
зневажа́нне |
зневажа́нні |
| Т. |
зневажа́ннем |
зневажа́ннямі |
| М. |
зневажа́нні |
зневажа́ннях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
зневажа́нне ср. оскорбле́ние; униже́ние, поруга́ние, попира́ние; надруга́тельство
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зневажа́нне і зневажэ́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. зневажаць — зняважыць і стан паводле знач. дзеясл. зневажацца — зняважыцца. Зневажанне пачуццяў. □ У часе выпіўкі бацюшка шмат гаманіў пра адносіны сялян да царквы і зневажанне, якое ён церпіць ад парафіян. Чарот. — Еду не трэба, вось я табе прамыю твар крыху, рана твая і загоіцца. Васілька адчуваў сябе крыху пакрыўджаным за такое зневажэнне яго раны. Лынькоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
знява́жыць, -жу, -жыш, -жыць; -жаны; зак., каго-што.
Зняславіць, прынізіць, абразіць.
З. сваімі паводзінамі.
З. чые-н. пачуцці.
|| незак. зневажа́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. зневажа́нне, -я, н. і знява́га, -і, ДМ -ва́зе, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
святата́цтва, -а, н. (кніжн.).
1. Зневажанне царкоўнай святыні.
2. перан. Зневажанне чаго-н. дарагога, святога, запаветнага.
|| прым. святата́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
самазневажа́нне, -я, н.
Наўмыснае зневажанне самога сябе, прызнанне сябе нікчэмным.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
зневажэ́нне,
гл. зневажанне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
блюзне́рства, -а, н.
Зневажанне Бога, святых, увогуле ўсяго дарагога, паважанага.
|| прым. блюзне́рскі, -ая, -ае.
Блюзнерскія словы.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
блюзне́рства, ‑а, н.
Зневажанне, ганьбаванне бога, святых. // Зневажальныя словы. // Зневажанне чаго‑н. вельмі дарагога, паважанага. Характарызаваць мастака, музыканта іранічна тады было для.. [З. Бядулі] блюзнерствам. Каваленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)