зво́ліць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
зво́лю |
зво́лім |
| 2-я ас. |
зво́ліш |
зво́ліце |
| 3-я ас. |
зво́ліць |
зво́ляць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
зво́ліў |
зво́лілі |
| ж. |
зво́ліла |
| н. |
зво́ліла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
зво́ль |
зво́льце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
зво́ліўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
зво́ліць сов., см. зво́льніць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зво́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак.
Тое, што і звольніць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)