заі́клівы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
заі́клівы |
заі́клівая |
заі́клівае |
заі́клівыя |
| Р. |
заі́клівага |
заі́клівай
заі́клівае |
заі́клівага |
заі́клівых |
| Д. |
заі́кліваму |
заі́клівай |
заі́кліваму |
заі́клівым |
| В. |
заі́клівы (неадуш.)
заі́клівага (адуш.) |
заі́клівую |
заі́клівае |
заі́клівыя (неадуш.)
заі́клівых (адуш.) |
| Т. |
заі́клівым |
заі́клівай
заі́кліваю |
заі́клівым |
заі́клівымі |
| М. |
заі́клівым |
заі́клівай |
заі́клівым |
заі́клівых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
заі́клівы, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і заікасты. Заіклівы галасок хлопчыка пытаецца: — Т-татка, а ч-чаму, каб агонь гарэў, на яго дзьмухаюць? Карпюк.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заика́ющийся прил. заі́клівы;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
заіка́сты, ‑ая, ‑ае.
Які заікаецца; заіклівы (пра чалавека). Заікастае дзіця. // Такі, як у заікі; з заіканнем. Заікасты голас. □ Пасля цяжкай кантузіі мова.. [Шведзіхі] стала заікастая, і жанчына цяпер саромеецца гаварыць. Кулакоўскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)