заі́клівы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. заі́клівы заі́клівая заі́клівае заі́клівыя
Р. заі́клівага заі́клівай
заі́клівае		 заі́клівага заі́клівых
Д. заі́кліваму заі́клівай заі́кліваму заі́клівым
В. заі́клівы (неадуш.)
заі́клівага (адуш.)		 заі́клівую заі́клівае заі́клівыя (неадуш.)
заі́клівых (адуш.)
Т. заі́клівым заі́клівай
заі́кліваю		 заі́клівым заі́клівымі
М. заі́клівым заі́клівай заі́клівым заі́клівых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

заі́клівы заика́ющийся

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

заі́клівы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і заікасты. Заіклівы галасок хлопчыка пытаецца: — Т-татка, а ч-чаму, каб агонь гарэў, на яго дзьмухаюць? Карпюк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заика́ющийся прил. заі́клівы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

stammering

[ˈstæmərɪŋ]

1.

adj.

заі́клівы, заіка́сты

2.

n.

заіка́ньне n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

заіка́сты, ‑ая, ‑ае.

Які заікаецца; заіклівы (пра чалавека). Заікастае дзіця. // Такі, як у заікі; з заіканнем. Заікасты голас. □ Пасля цяжкай кантузіі мова.. [Шведзіхі] стала заікастая, і жанчына цяпер саромеецца гаварыць. Кулакоўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)