зая́ўкаць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
зая́ўкаю |
зая́ўкаем |
| 2-я ас. |
зая́ўкаеш |
зая́ўкаеце |
| 3-я ас. |
зая́ўкае |
зая́ўкаюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
зая́ўкаў |
зая́ўкалі |
| ж. |
зая́ўкала |
| н. |
зая́ўкала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
зая́ўкай |
зая́ўкайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
зая́ўкаўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
зая́ўкаць сов., разг. замяу́кать
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зая́ўкаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Разм. Пачаць яўкаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
замяу́кать сов. замя́ўкаць; зая́ўкаць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)