замурава́ны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. замурава́ны замурава́ная замурава́нае замурава́ныя
Р. замурава́нага замурава́най
замурава́нае		 замурава́нага замурава́ных
Д. замурава́наму замурава́най замурава́наму замурава́ным
В. замурава́ны (неадуш.)
замурава́нага (адуш.)		 замурава́ную замурава́нае замурава́ныя (неадуш.)
замурава́ных (адуш.)
Т. замурава́ным замурава́най
замурава́наю		 замурава́ным замурава́нымі
М. замурава́ным замурава́най замурава́ным замурава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

замурава́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. замурава́ны замурава́ная замурава́нае замурава́ныя
Р. замурава́нага замурава́най
замурава́нае		 замурава́нага замурава́ных
Д. замурава́наму замурава́най замурава́наму замурава́ным
В. замурава́ны (неадуш.)
замурава́нага (адуш.)		 замурава́ную замурава́нае замурава́ныя (неадуш.)
замурава́ных (адуш.)
Т. замурава́ным замурава́най
замурава́наю		 замурава́ным замурава́нымі
М. замурава́ным замурава́най замурава́ным замурава́ных

Кароткая форма: замурава́на.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

замурава́ны

1. в разн. знач. замуро́ванный;

2. перен., разг. замёрзший, покры́тый льдом;

1, 2 см. замурава́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

замурава́ны і замуро́ваны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад замураваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

замуро́ваны, см. замурава́ны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

замуро́ванный замурава́ны, мног. пазамуро́ўваны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

замуро́ваны,

гл. замураваны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

то́ўшча, ‑ы, ж.

Маса якога‑н. рэчыва, што мае вялікую таўшчыню. Тоўшча вады. Тоўшча зямной кары. / Пра сцяну (сцены). Я не таму спыніўся ля парога, што тут, як кажуць, храм самога бога. І не таму, што нечы знатны тлен замураваны ў тоўшчы гэтых сцен. А. Вольскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тлен, ‑у, м.

Уст.

1. Тленне, гніенне, распад, разбурэнне. Падлога струхлела, аб’ехалі сцены, Мышам больш няма чаго грызці, І вее адтуль гнілатою і тленам. Ставер.

2. Тое, што разбурылася ці разбураецца. Вайна ахапіла свет, руйнавала дзяржавы і гарады, зялёныя краі ператварала ў зону пустыні і тлену. Карпаў. // Прах. Я не таму спыніўся ля парога, што тут, як кажуць, храм самога бога. І не таму, што нечы знатны тлен замураваны ў тоўшчы гэтых сцен. А. Вольскі. // перан. Тое, што недаўгавечна, не мае сапраўднай каштоўнасці. Дрэва без лісцяў хоць і ўсыхае, але ўсё ж астаецца дрэвам. Лісці ж без дрэва — тлен, нішто... Сачанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заде́ланный

1. зала́джаны; заштукава́ны; (заплатанный) зала́таны, зала́плены; (забитый) забі́ты, мног. пазабіва́ны; (заложенный) зало́жаны, закла́дзены; (заровненный) зараўнава́ны, мног. пазараўно́ўваны; (замазанный) зама́заны, мног. пазама́званы; (замурованный) замурава́ны, мног. пазамуро́ўваны; (запакованный) запакава́ны;

2. (о семенах) с.-х. закры́ты, забаранава́ны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)