дыё́птрыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. дыё́птрыя дыё́птрыі
Р. дыё́птрыі дыё́птрый
Д. дыё́птрыі дыё́птрыям
В. дыё́птрыю дыё́птрыі
Т. дыё́птрыяй
дыё́птрыяю		 дыё́птрыямі
М. дыё́птрыі дыё́птрыях

Крыніцы: tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дыёптрыя, ‑і, ж.

Адзінка аптычнай сілы лінзы або сферычнага люстра.

[Ад грэч. dioptēr — нагляданне, вымярэнне.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)