дыё́птрыя
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
дыё́птрыя |
дыё́птрыі |
| Р. |
дыё́птрыі |
дыё́птрый |
| Д. |
дыё́птрыі |
дыё́птрыям |
| В. |
дыё́птрыю |
дыё́птрыі |
| Т. |
дыё́птрыяй
дыё́птрыяю |
дыё́птрыямі |
| М. |
дыё́птрыі |
дыё́птрыях |
Крыніцы:
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дыёптрыя, ‑і, ж.
Адзінка аптычнай сілы лінзы або сферычнага люстра.
[Ад грэч. dioptēr — нагляданне, вымярэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
diopter
[daɪˈɑ:ptər]
n., pl. -tries, Optics
дыёптрыя f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)