дры́нкаць, -аю, -аеш, -ае; незак.

1. Адзывацца пры трасенні дрыжачым гукам.

2. Няўмела іграць на музычным інструменце (разм.).

Д. на гітары.

|| наз. дры́нканне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дры́нкаць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. дры́нкаю дры́нкаем
2-я ас. дры́нкаеш дры́нкаеце
3-я ас. дры́нкае дры́нкаюць
Прошлы час
м. дры́нкаў дры́нкалі
ж. дры́нкала
н. дры́нкала
Загадны лад
2-я ас. дры́нкай дры́нкайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час дры́нкаючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дры́нкаць несов., прост.

1. (издавать дребезжащий звук) бренча́ть; дребезжа́ть;

2. бренча́ть;

д. на балала́йцы — бренча́ть на балала́йке

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дры́нкаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

1. Адзывацца (пры трасенні) перарывістым дрыжачым гукам; бразгатаць. Вэнева блакітненькая машына дрынкала і пабразгвала цераз увесь горад. Чорны.

2. на чым. Разм. Няўмела іграць на якім‑н. музычным інструменце. Гешка ў такт.. песні дрынкаў на балалайцы. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Дры́нкаць ’брынкаць, бразгатаць’ (БРС). Гукапераймальнае. Параўн. чэш. drnčeti, drčeti, рус. тре́нькать і г. д. Гл. Махэк₂, 128; Фасмер, 4, 98.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

дрынча́ць несов., разг., см. дры́нкаць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дребезжа́ть несов. бры́нкаць, бразджа́ць, бразгата́ць, дры́нкаць, ляската́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дры́нкнуць

‘аднакратны дзеяслоў да дрынкаць - брынкаць, бразгатаць’

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. дры́нкну дры́нкнем
2-я ас. дры́нкнеш дры́нкнеце
3-я ас. дры́нкне дры́нкнуць
Прошлы час
м. дры́нкнуў дры́нкнулі
ж. дры́нкнула
н. дры́нкнула
Загадны лад
2-я ас. дры́нкні дры́нкніце
Дзеепрыслоўе
прош. час дры́нкнуўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дры́нканне ср.

1. бренча́ние; дребезжа́ние;

2. бренча́ние; см. дры́нкаць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

задры́нкаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Разм. Пачаць дрынкаць. Грыцко нечакана для ўсіх выцягнуў аднекуль вялікія, што аве[чак] стрыгуць, кожны, задрынкаў імі, заляскаў аб расчоску. Кулакоўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)