драўні́нны, ‑ая, ‑ае.

Атрыманы з дрэва, драўніны. Драўнінная смала. Драўнінны вугаль. Драўнінны спірт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

драўні́нны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. драўні́нны драўні́нная драўні́ннае драўні́нныя
Р. драўні́ннага драўні́ннай
драўні́ннае		 драўні́ннага драўні́нных
Д. драўні́ннаму драўні́ннай драўні́ннаму драўні́нным
В. драўні́нны (неадуш.)
драўні́ннага (адуш.)		 драўні́нную драўні́ннае драўні́нныя (неадуш.)
драўні́нных (адуш.)
Т. драўні́нным драўні́ннай
драўні́ннаю		 драўні́нным драўні́ннымі
М. драўні́нным драўні́ннай драўні́нным драўні́нных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лігні́н, ‑у, м.

Спец.

1. Багатае вугляродам рэчыва, якое змяшчаецца ў драўніне.

2. Матэрыял у выглядзе тонкай слаістай паперы, вырабленай з драўніны; драўнінная вата.

[Ад лац. lignum, ligni — дрэва.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)