назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
| Дво́рнікаў | |
| Дво́рнікам | |
| Дво́рнікамі | |
| Дво́рніках |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
| Дво́рнікаў | |
| Дво́рнікам | |
| Дво́рнікамі | |
| Дво́рніках |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дво́рнік
‘прыстасаванне’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| дво́рнік | ||
| дво́рніка | дво́рнікаў | |
| дво́рніку | дво́рнікам | |
| дво́рнік | ||
| дво́рнікам | дво́рнікамі | |
| дво́рніку | дво́рніках |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дво́рнік
‘работнік’
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| дво́рнік | ||
| дво́рніка | дво́рнікаў | |
| дво́рніку | дво́рнікам | |
| дво́рніка | дво́рнікаў | |
| дво́рнікам | дво́рнікамі | |
| дво́рніку | дво́рніках |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дво́рнік, ‑а,
1. Работнік, які падтрымлівае чысціню і парадак на двары і на вуліцы каля дома.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пайсці́
1.
2. (взять начало) произойти́;
3. (уйти откуда-л., направиться куда-л.) пойти́, уйти́, удали́ться;
◊ п. напрало́м — пойти́ напроло́м;
п. ўгару́ — пойти́ в го́ру;
п. ў свет — пойти́ куда́ глаза́ глядя́т;
калі́ на то́е пайшло́ — е́сли на то пошло́;
п. як па ма́сле — пойти́ как по ма́слу;
пайшла́ піса́ць губе́рня —
далёка по́йдзе — далеко́ пойдёт;
п. пра́хам — пойти́ пра́хом;
п. з малатка́ — пойти́ с молотка́;
кармі́ муко́ю, дык по́йдзе руко́ю —
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)