дахадзі́ць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. дахаджу́ дахо́дзім
2-я ас. дахо́дзіш дахо́дзіце
3-я ас. дахо́дзіць дахо́дзяць
Прошлы час
м. дахадзі́ў дахадзі́лі
ж. дахадзі́ла
н. дахадзі́ла
Загадны лад
2-я ас. дахадзі́ дахадзі́це
Дзеепрыслоўе
прош. час дахадзі́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дахадзі́ць сов.

1. (кончить ходить) доходи́ть;

хло́пчык у гэ́тым го́дзе не ~дзі́ў у шко́лу — ма́льчик в э́том году́ не доходи́л в шко́лу;

2. проходи́ть;

~дзі́ ўжо ў гэ́тых бо́тах — проходи́ уже́ в э́тих сапога́х

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дахадзі́ць, ‑хаджу, ‑ходзіш, ‑ходзіць; заг. дахадзі; зак.

1. Прахадзіць да канца які‑н. час. Дахадзіць у школу да канца навучальнага года.

2. Прахадзіць у якім‑н. адзенні, абутку пэўны час да канца. Дахадзіць зіму ў старых ботах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дахо́джваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да дахадзіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дахо́джваць несов. (кончать ходить) доха́живать; см. дахадзі́ць 1

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)