дахадзі́ць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
дахаджу́ |
дахо́дзім |
| 2-я ас. |
дахо́дзіш |
дахо́дзіце |
| 3-я ас. |
дахо́дзіць |
дахо́дзяць |
| Прошлы час |
| м. |
дахадзі́ў |
дахадзі́лі |
| ж. |
дахадзі́ла |
| н. |
дахадзі́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
дахадзі́ |
дахадзі́це |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
дахадзі́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дахадзі́ць сов.
1. (кончить ходить) доходи́ть;
хло́пчык у гэ́тым го́дзе не ~дзі́ў у шко́лу — ма́льчик в э́том году́ не доходи́л в шко́лу;
2. проходи́ть;
~дзі́ ўжо ў гэ́тых бо́тах — проходи́ уже́ в э́тих сапога́х
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дахадзі́ць, ‑хаджу, ‑ходзіш, ‑ходзіць; заг. дахадзі; зак.
1. Прахадзіць да канца які‑н. час. Дахадзіць у школу да канца навучальнага года.
2. Прахадзіць у якім‑н. адзенні, абутку пэўны час да канца. Дахадзіць зіму ў старых ботах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дахо́джваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да дахадзіць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дахо́джваць несов. (кончать ходить) доха́живать; см. дахадзі́ць 1
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
dochodzić
I dochodz|ić
незак.
1. даходзіць, дасягаць;
~ą pogłoski — даходзяць чуткі;
~ić do wysokich godności — дасягаць высокага становішча;
2. дамагацца;
~ić swych praw — дамагацца (патрабаваць) сваіх правоў;
~ić prawdy — шукаць праўды;
3. даходзіць; набліжацца;
~i północ — набліжаецца поўнач;
4. паспяваць, выспяваць
II dochodzi|ć
зак. дахадзіць;
~ł do końca roku szkolnego i przeniósł się do innego liceum — дахадзіў (давучыўся; датрываў) да канца навучальнага года і перайшоў у іншы ліцэй;
~ć w ubraniu (starych butach) — данасіць вопратку (старыя чаравікі)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)