дака́нчваць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
дака́нчваю |
дака́нчваем |
| 2-я ас. |
дака́нчваеш |
дака́нчваеце |
| 3-я ас. |
дака́нчвае |
дака́нчваюць |
| Прошлы час |
| м. |
дака́нчваў |
дака́нчвалі |
| ж. |
дака́нчвала |
| н. |
дака́нчвала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
дака́нчвай |
дака́нчвайце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
дака́нчваючы |
Крыніцы:
krapivabr2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дака́нчваць несов., см. дако́нчваць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дака́нчваць,
гл. дакончваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дако́нчваць і дака́нчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да дакончыць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дока́нчивать несов. дако́нчваць, дака́нчваць, канча́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дако́нчвацца і дака́нчвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да дакончваць, даканчваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)