дака́нчваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. дака́нчваю дака́нчваем
2-я ас. дака́нчваеш дака́нчваеце
3-я ас. дака́нчвае дака́нчваюць
Прошлы час
м. дака́нчваў дака́нчвалі
ж. дака́нчвала
н. дака́нчвала
Загадны лад
2-я ас. дака́нчвай дака́нчвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час дака́нчваючы

Крыніцы: krapivabr2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дака́нчваць несов., см. дако́нчваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дака́нчваць,

гл. дакончваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дако́нчваць і дака́нчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да дакончыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дока́нчивать несов. дако́нчваць, дака́нчваць, канча́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дако́нчвацца і дака́нчвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да дакончваць, даканчваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)