дагляда́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
дагляда́нне |
| Р. |
дагляда́ння |
| Д. |
дагляда́нню |
| В. |
дагляда́нне |
| Т. |
дагляда́ннем |
| М. |
дагляда́нні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дагляда́нне ср.
1. присмо́тр м.;
2. ухо́д м.;
1, 2 см. дагляда́ць 1, 2
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дагляда́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. даглядаць — дагледзець.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
досмо́тр м.
1. дагляда́нне, -ння ср.;
2. агля́д, -ду м.; надгля́д, -ду м.; см. досма́тривать;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ухо́дII м. (действие по глаг. уха́живать 1) до́гляд, -ду м.; неоконч. дагляда́нне, -ння ср.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
уха́живание
1. дагляда́нне, -ння ср.;
2. дагаджа́нне, -ння ср.;
3. слугава́нне, -ння ср.; частава́нне, -ння ср.;
4. заляца́нне, -ння ср.; см. уха́живать;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
присма́тривание
1. нагляда́нне, -ння ср.; дагляда́нне, -ння ср.; сачэ́нне, -ння ср., назіра́нне, -ння ср.;
2. нагле́джванне, -ння ср., нагляда́нне, -ння ср.; см. присма́тривать;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Асістэ́нт ’памочнік прафесара, урача; малодшы выкладчык у вну’ (БРС), ’пастаянны размоўца, удзельнік цырымоніі’, асістэ́нцыя ’прысутнасць пры знатнай асобе, пастаяннае дагляданне, заляцанне’ (Нас.). Сучаснае значэнне ўсталявалася, верагодна, пад рускім уплывам (Крукоўскі, Уплыў, 76). Значэнні, зафіксаваныя ў Насовіча, указваюць на польскую крыніцу запазычання (польск. asystent ’памочнік прафесара; памочнік, практыкант урача; член світы, якая ўдзельнічае ва ўрачыстасці; кавалер’). Ст.-укр. ассистенция з XVII ст., ассистентъ з XVIII ст., што ўказвае не толькі на магчымую даціроўку беларускага, але і на польскую крыніцу запазычання. Польскае з лац. assistent суправаджаючы’; у рускай мове з пачатку XVIII ст. праз нямецкую (Шанскі, 1, А, 163; Фасмер, 1, 94, указваюць на нямецкую крыніцу, паводле Смірнова, 49) ці польскую — Біржакава, Очерки, 344.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)