Гі́ля ’мера палатна ўдаўжыню’ (Шатал.). Няясна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Гі́ля-гі́ля-гі́ля ’выклічнік для адгону гусей’ (Шатал.), гіль, гі́ля ’тс’ (Янк. III). Ці не звязана з дзеясловам гілява́ць ’гізаваць’? Гэты выклічнік ёсць і ў іншых слав. мовах.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

гі́ль

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. гі́ль гілі́
Р. гіля́ гілёў
Д. гілю́ гіля́м
В. гіля́ гілёў
Т. гілём гіля́мі
М. гілі́ гіля́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

снеги́рь зоол. снягі́р, род. снегіра́ м., разг. гіль, род. гіля́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)