гумі́т

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. гумі́т
Р. гумі́ту
Д. гумі́ту
В. гумі́т
Т. гумі́там
М. гумі́це

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

гумі́т, -ту м., мин. гумми́т

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гумми́т мин. гумі́т, -ту м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)