назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| гумі́ту | |
| гумі́ту | |
| гумі́там | |
| гумі́це |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| гумі́ту | |
| гумі́ту | |
| гумі́там | |
| гумі́це |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
(ад
мінеральнае ўтварэнне жоўтага або аранжава-чырвонага колеру, якое ўзнікае ў выніку разбурэння уранініту або іншых мінералаў, што змяшчаюць уран.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
гумми́т
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)