гладыёлусы, -саў (ед. гладыёлус м.) бот. гладио́лусы
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гладыё́лус
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
гладыё́лус |
гладыё́лусы |
| Р. |
гладыё́луса |
гладыё́лусаў |
| Д. |
гладыё́лусу |
гладыё́лусам |
| В. |
гладыё́лус |
гладыё́лусы |
| Т. |
гладыё́лусам |
гладыё́лусамі |
| М. |
гладыё́лусе |
гладыё́лусах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Ме́чыкі ’цюльпаны’ (паст., Сл. ПЗБ), драг. мэ́чыке ’гладыёлусы’ (Лучыц-Федарэц), відаць, з польск. mieczyk ’тс’, як і чэш. mečík, серб.-харв. ма̏ч, mačika, mečiką, mačȋc, mačinac, ’тс’, mačac ’стальнік, Ononis spinosa’ славен. mȅč ’гладыёлус’, mečíka ’касач’, — усе першапачаткова з’яўляюцца старым перакладам з лац. gladiolus ’невялікі меч’ > ’мечавідны ліст’ < gladius ’меч’ паводле падабенства лістоў да мяча.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)