Ві́ш

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Ві́ш
Р. Ві́шы
Д. Ві́шы
В. Ві́ш
Т. Ві́шай
Ві́шаю
М. Ві́шы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Ві́ша

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Ві́ша
Р. Ві́шы
Д. Ві́шы
В. Ві́шу
Т. Ві́шай
Ві́шаю
М. Ві́шы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

віша́

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. віша́
Р. вішы́
Д. вішы́
В. вішу́
Т. вішо́й
вішо́ю
М. вішы́

Іншыя варыянты: ві́ша.

Крыніцы: krapivabr2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ві́ша

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. ві́ша
Р. ві́шы
Д. ві́шы
В. ві́шу
Т. ві́шай
ві́шаю
М. ві́шы

Іншыя варыянты: віша́.

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Виши́ г. Вішы́ нескл., м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ві́ш

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. ві́ш
Р. ві́шу
Д. ві́шу
В. ві́ш
Т. ві́шам
М. ві́шы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ві́ша, ‑ы, ж.

Абл. Трава, якая асталася на зіму не скошанай. Хадзіў [пастух] паглядзець, можа дзе вішы асталося накасіць. Лобан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)