вядзьма́к, ведзьмака́, мн. ведзьмакі́, ведзьмако́ў, м.

Тое, што і вядзьмар.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вядзьма́к

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. вядзьма́к ведзьмакі́
Р. ведзьмака́ ведзьмако́ў
Д. ведзьмаку́ ведзьмака́м
В. ведзьмака́ ведзьмако́ў
Т. ведзьмако́м ведзьмака́мі
М. ведзьмаку́ ведзьмака́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вядзьма́к (род. ведзьмака́) м. колду́н, куде́сник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вядзьма́к, ведзьмака, м.

Тое, што і вядзьмар.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вядзьма́р м., см. вядзьма́к

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ведьма́к обл. вядзьма́к, род. ведзьмака́ м., вядзьма́р, род. ведзьмара́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

волхв уст. вяшчу́н, род. вешчуна́ м., вядзьма́к, род. ведзьмака́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чудоде́й (кудесник) уст. вядзьма́р, род. ведзьмара́ м.; вядзьма́к, род. ведзьмака́ м., чараўні́к, -ка́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

колду́н этн., перен. вядзьма́к, род. ведзьмака́ м., вядзьма́р, род. ведзьмара́ м.; (волшебник) чарадзе́й, -дзе́я м., чараўні́к, -ка́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чаровни́к уст.

1. чараўні́к, -ка́ м.; (колдун) вядзьма́р, род. ведзьмара́ м.; вядзьма́к, род. ведзьмака́ м.;

2. перен. чараўні́к, -ка́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)