вядзьма́к, ведзьмака́, мн. ведзьмакі́, ведзьмако́ў, м.

Тое, што і вядзьмар.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вядзьма́к

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. вядзьма́к ведзьмакі́
Р. ведзьмака́ ведзьмако́ў
Д. ведзьмаку́ ведзьмака́м
В. ведзьмака́ ведзьмако́ў
Т. ведзьмако́м ведзьмака́мі
М. ведзьмаку́ ведзьмака́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вядзьма́к (род. ведзьмака́) м. колду́н, куде́сник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вядзьма́к, ведзьмака, м.

Тое, што і вядзьмар.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вядзьма́к м., вядзьма́р м. міфал. Záuberer m -s, -, Héxenmeister m -s, -; Schwárzkünstler m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

вядзьма́р м., см. вядзьма́к

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

sorcerer [ˈsɔ:sərə] n. вядзьма́к, вядзьма́р

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

guślarz

м. чараўнік, чарадзей; вядзьмар, вядзьмак

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ведьма́к обл. вядзьма́к, род. ведзьмака́ м., вядзьма́р, род. ведзьмара́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

волхв уст. вяшчу́н, род. вешчуна́ м., вядзьма́к, род. ведзьмака́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)